Τις τελευταίες μέρες γνωρίσαμε μέσα από τις οθόνες μας τον Βίκτωρα Γιαννικόπουλο. Πρόκειται για έναν δεκαπεντάχρονο μαθητή του Αμερικανικού Κολεγίου Pierce. Πριν από δύο χρόνια διακρίθηκε στο Βαλκανικό Θερινό Σχολείο Αστρονομίας και Αστροφυσικής, όπου η εργασία του για τις αποστολές Voyager πρώτευσε.
Επίσης, υπό την καθοδήγηση του κορυφαίου επιστήμονα Σταμάτη Κριμιζή παρουσίασε στη NASA μια ερευνητική πρόταση για διαστημικό σκάφος που θα μπορούσε να εντοπίζει κινδύνους για το ηλιακό μας σύστημα. Υπήρξε θετική ανταπόκριση και έχει αναπτυχθεί μια επαφή χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει επίσημη έγκριση του σχεδίου του. Ούτως ή άλλως, όμως, είναι μια σπουδαία διάκριση για έναν δεκαπεντάχρονο.
Είδα μία συνέντευξη του Βίκτωρα και εντυπωσιάστηκα. Οχι μόνο η εκφορά του λόγου αλλά ακόμη και ο τόνος, οι απόψεις του, η κίνηση, οι εκφράσεις του, το στήσιμό του απέναντι στον δημοσιογράφο, το ντύσιμό του με σακάκι και πουκάμισο παρέπεμπαν σε ενήλικο και αυτή η πλήρης αντίθεση με το παιδικό πρόσωπό του είναι αλήθεια ότι μου προκάλεσε ένα είδος αμηχανίας. Απόλυτος σε όσα έλεγε, με μια σιγουριά που δεν είχε τη γοητευτική αυθάδεια της νιότης αλλά τον ξύλινο λόγο κάποιου από αυτούς που συστήνονται ως «προπονητές ζωής».
Μάλιστα, τις πρώτες στιγμές, είχα την εντύπωση ότι αυτό που έβλεπα είναι αποτέλεσμα ΑΙ. Τόσο στυλιζαρισμένο. Τι να κάνω, όμως, που πίσω από αυτήν τη λουστραρισμένη επιφάνεια εγώ έβλεπα μια καταπιεσμένη εκδοχή του πιτσιρικά στο «Μόνος στο σπίτι»;
Βεβαίως και ο Βίκτωρας είναι άξιος θαυμασμού όπως κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως ηλικίας, που υπερβαίνει τον εαυτό και τα δεδομένα του. Ομως, κατά τη διαδικασία της ανάπτυξης μιας προσωπικότητας, η υπέρβαση μπορεί να αφήσει κενά που, επειδή μάλιστα ταυτίζονται απόλυτα με συγκεκριμένο στάδιο της ζωής μας, μένουν ανεκπλήρωτα και είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσουν προβληματάκια αργότερα. Και, παρά τον θαυμασμό μου, δεν θα ήθελα, αν είχα ένα δεκαπεντάχρονο παιδί ή εγγόνι να είναι σαν τον Βίκτωρα.
Θα με ανησυχούσε αυτή η πρώιμη απομάκρυνση από την παιδική και πρωτοεφηβική ηλικία. Η παραίτηση από το δικαίωμα στο λάθος, την μπαρούφα, την ανοησία, το να γράψεις το «ωχ» με όμικρον και το «σήμα» με γιώτα. Είναι απαραίτητα όλα αυτά διότι δεν μπορεί, δεν γίνεται να φτάσεις στο πέμπτο στάδιο χωρίς να έχεις περάσεις από το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο.
Παιδί θαύμα θα πει κάποιος, αλλά έχω δει πολλά παιδιά θαύματα να εξελίσσονται σε ενήλικες με τραύματα. Η υπερφόρτωση με προσδοκίες, κατά κανόνα προσδοκίες άλλων, μπορεί να μπλοκάρει κάποιον, η πρώτη αποτυχία να τον κάνει να καταρρεύσει και η πραγματικότητα λέει ότι οι αποτυχίες είναι απαραίτητες στη διαμόρφωση ενός ανθρώπου, τον «πλουτίζουν», τον φέρνουν στα ίσα του.
Από την άλλη, η εμπειρία λέει ότι η εξέλιξη αυτών των υπερπροικισμένων παιδιών δεν είναι αέναη. Στα 25 χρόνια τους έχει περίπου ολοκληρωθεί. Εξάλλου, από τις μεγαλοφυΐες που ξέρουμε οι περισσότεροι δεν ήταν παιδιά θαύματα, πολλοί μάλιστα από αυτούς υπήρξαν και κακοί μαθητές επειδή ακριβώς δεν μπορούσαν να συντονιστούν με τους άλλους στην τάξη.
Εύχομαι, τίποτα από αυτά να μη συμβεί στον Βίκτωρα και από παιδί θαύμα να εξελιχθεί σε έναν ευφυή και κοινωνικοποιημένο ενήλικο.
Συγκρίσεις
Η περίπτωση του Βίκτωρα βρήκε ένθερμη, αν και όχι καθολική, υποστήριξη. «Τι να κάνει δηλαδή; Να είναι όλη την ημέρα στο ΤιkΤοk και να πλακώνεται στο ξύλο με τους συμμαθητές του;» ήταν το επαναλαμβανόμενο επιχείρημα. Οτι τι δηλαδή; Ή παιδί θαύμα ή τραμπούκος; Πόσο μεγάλη ανοησία. Οι μέσοι όροι συγκροτούν τις κοινωνίες, όχι τα άκρα.
Και επειδή είναι σαν να βλέπω κάποιους γονείς να επισείουν ως παράδειγμα στα βλαστάρια τους την περίπτωση του Βίκτωρα, ας θυμηθούμε λίγο τα 17χρονα κορίτσια στην Ηλιούπολη. Ναι, αυτά που, πριν από λίγους μήνες, πήδηξαν από την ταράτσα επειδή φοβόντουσαν ότι δεν θα γράψουν καλά στις Πανελλήνιες και γι’ αυτό θα αποτύχουν στην ζωή.
Τις τελευταίες μέρες γνωρίσαμε μέσα από τις οθόνες μας τον Βίκτωρα Γιαννικόπουλο. Πρόκειται για έναν δεκαπεντάχρονο μαθητή του Αμερικανικού Κολεγίου Pierce. Πριν από δύο χρόνια διακρίθηκε στο Βαλκανικό Θερινό Σχολείο Αστρονομίας και Αστροφυσικής, όπου η εργασία του για τις αποστολές Voyager πρώτευσε. Επίσης, υπό την καθοδήγηση του κορυφαίου επιστήμονα Σταμάτη Κριμιζή παρουσίασε στη NASA μια
Leave a Reply