Σαφέστατα ένας προπονητής κρίνεται κυρίως από τα αποτελέσματα, που δεν είναι μόνο φωτοβολίδες, αλλά και από αυτά που δίνουν προκρίσεις σε τελικά μεγάλων διοργανώσεων αλλά και από πορείες σε αυτές.
Εξού και ο Οτο Ρεχάγκελ είναι – μακράν – στην κορυφή της λίστας όχι μόνο γιατί κατάκτησε το Euro 2004 αλλά επειδή κατάφερε – με εξαίρεση το Μουντιάλ του 2006 – να έχει την εθνική ομάδα σε όλες τις διοργανώσεις.
Ο Φερνάντο Σάντος πήρε τη σκυτάλη – και είναι επίσης μέσα στους κορυφαίους προπονητές που έχουν περάσει ποτέ από τον πάγκο της Εθνικής – και διατήρησε αυτό το πολύ σημαντικό στοιχείο των προκρίσεων στις μεγάλες διοργανώσεις αλλά και τις πορείες σε αυτές, με ένα… πέναλτι του Φάνη Γκέκα ή αν προτιμάτε μια απόκρουση του Κέιλορ Νάβας να μας στερεί στις λεπτομέρειες των λεπτομερειών μια πρόκριση στα προημιτελικά ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Ο Αλκέτας Παναγούλιας, ήταν αυτός που είχε κάνει την αρχή με τις ιστορικές προκρίσεις, αρχικά σε Euro (το 1980 στην Ιταλία σε μια πολύ δύσκολη διαδικασία με μόλις 8 ομάδες στην τελική φάση) και στη συνέχεια στο Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994, άσχετα πως εξελίχθηκε (για άλλους λόγους) σε φιάσκο η συμμετοχή μας εκεί όχι μόνο αγωνιστικά.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι έτοιμος να μπει και αυτός στο κλαμπ των κορυφαίων προπονητών στην ιστορία του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος και το μόνο που του λείπει είναι μια πρόκριση σε μεγάλη διοργάνωση, αλλά δείχνει σχεδόν απίθανο (όσο και αν δεν πρέπει στον αθλητισμό ποτέ να προδικάζεις αποτελέσματα) αυτή η εξαιρετική φουρνιά παικτών που έχει στα χέρια του να χάσει το ραντεβού του Euro 2028.
Αλλά μη βιαστεί κανείς να πει ότι οι παίκτες μπορούν να προκριθούν… μόνοι τους διότι στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1970 δεν πήγαμε έχοντας μερικούς εκ των κορυφαίων άσων του ελληνικού ποδοσφαίρου (Δομάζος, Παπαϊωάννου, Κούδας, Σιδέρης, Οικονομόπουλος, Καμάρας, Σαράφης, Μποτίνος, Χάιτας, Γιούτσος).
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει γράψει ήδη ιστορία όχι μόνο με την άνοδο της ομάδας στην 1η κατηγορία της Nations League αλλά και με αποτελέσματα που θα μείνουν για πάντα ανεξίτηλα. Εκτός έδρας νίκες σε Αγγλία και Γερμανία, οι μοναδικές που έχουμε πετύχει ποτέ ύστερα από 10 παιχνίδια κόντρα στην καθεμία με ήττες (8 από την Αγγλία και 7 από τη Γερμανία) και κατραπακιές και κάποιες «κλεφτές» ισοπαλίες (2 με Αγγλία και 3 με Γερμανία).
Πλέον ο ικανότατος προπονητής είναι έτοιμος να εξαργυρώσει τα αποτελέσματα και με προκρίσεις.
Σαφέστατα ένας προπονητής κρίνεται κυρίως από τα αποτελέσματα, που δεν είναι μόνο φωτοβολίδες, αλλά και από αυτά που δίνουν προκρίσεις σε τελικά μεγάλων διοργανώσεων αλλά και από πορείες σε αυτές. Εξού και ο Οτο Ρεχάγκελ είναι – μακράν – στην κορυφή της λίστας όχι μόνο γιατί κατάκτησε το Euro 2004 αλλά επειδή κατάφερε – με
Leave a Reply