Μαύρη

Η προχθεσινή μέρα πρέπει να θεωρείται κάτι σαν «Μαύρη Τετάρτη» για την Τουρκία.

Αξημέρωτα έμαθαν ότι ο φίλος τους ο Τραμπ έπαθε στραπάτσο κι έμεινε χωρίς Κογκρέσο. Αντε τώρα να γυρέψεις αεροπλάνα!

Υστερα πλάκωσε κι η Κομισιόν με την ετήσια έκθεση. Για κλάματα.

Για τον Τραμπ δεν έχουμε κάτι να τους πούμε. Συλλυπητήρια.

Για την Κομισιόν θα έπρεπε να το περιμένουν. Καμία έκπληξη.

Για να πω τη μαύρη αλήθεια, πιο πολύ με εντυπωσίασε η απάντηση του τουρκικού ΥΠΕΞ στην Κομισιόν.

Ούτε αυτοί λένε κάτι καινούργιο. Είναι εντυπωσιακό, όμως, ότι επαναλαμβάνουν τα ίδια και δεν κάνουν καμία προσπάθεια να καταλάβουν πως δεν είναι στραβός ο γιαλός αλλά ότι εκείνοι στραβά αρμενίζουν.

Η ίδια η λογική τους πάσχει. Τι πάει να πει «μεροληπτική και άδικη στάση» της ΕΕ; Πού είναι η αδικία;

Η έκθεση, λέει, «παραγνωρίζει τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας». Αν παραγνωρίζει κάποιος αυτά τα ακατονόμαστα δικαιώματα είναι ένα ζήτημα. Να τα ονοματίσουν.

Αλλά ποιος τους είπε ότι δουλειά της Κομισιόν και της ΕΕ είναι να υπηρετούν τα όποια συμφέροντα της Τουρκίας,  όπως τα ορίζει κάθε φορά η Τουρκία;

Η ΕΕ κατηγορείται ότι υιοθετεί τις «μαξιμαλιστικές, μη ρεαλιστικές και αντίθετες προς το διεθνές δίκαιο» απόψεις της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ωραία, αλλά σε τι συνίσταται ο μαξιμαλισμός; Είναι μαξιμαλισμός να θέλουν οι Ελληνοκύπριοι να ενώσουν το κράτος και το νησί τους;

Και ποιο είναι αυτό το διεθνές δίκαιο προς το οποίο είναι αντίθετες η Ελλάδα κι η Κύπρος;

Διότι τέτοιο διεθνές δίκαιο δεν κυκλοφορεί.

Εκτός αν είναι αποκλειστικά τουρκικής κατασκευής. Και γι’ αυτό στερούνται «νομικής βάσης» οι ισχυρισμοί της ΕΕ για το μνημόνιο με τη Λιβύη.

Πριν από αρκετά χρόνια ένας συμπαθέστατος κι εξευρωπαϊσμένος τούρκος πρέσβης μου είχε εκφράσει την απορία του για την «υπεραπασχόληση» της Ελλάδας με την Τουρκία και για τους Τουρκοφάγους στον ελληνικό Τύπο.

Ο άνθρωπος δεν είχε άδικο. Η «υπεραπασχόληση» είναι κάτι σαν κουσούρι της φυλής. Εδώ δυο, τρεις δεκαετίες φουντώναμε για τα Σκόπια, η Τουρκία θα μας γλίτωνε;

Οσο για τους Τουρκοφάγους, του εξήγησα ότι κάθε λαός έχει ένα ποσοστό βλαμμένων. Αναγκαστικά τους ανεχόμαστε κι απλώς προσέχουμε μην κάνουν καμία ζημιά.

Η δική μου απορία ήταν γιατί η τουρκική ηγεσία θεωρεί μονίμως ότι μιλώντας στην Ελλάδα και την Ευρώπη απευθύνεται σε υπηκόους ή σε υποτακτικούς.

Δεν πήρα απάντηση, φυσικά. Τι να πει ο άνθρωπος; Οτι εκεί το ποσοστό των βλαμμένων έχει ξεφύγει;

Η προχθεσινή μέρα πρέπει να θεωρείται κάτι σαν «Μαύρη Τετάρτη» για την Τουρκία. Αξημέρωτα έμαθαν ότι ο φίλος τους ο Τραμπ έπαθε στραπάτσο κι έμεινε χωρίς Κογκρέσο. Αντε τώρα να γυρέψεις αεροπλάνα! Υστερα πλάκωσε κι η Κομισιόν με την ετήσια έκθεση. Για κλάματα. Για τον Τραμπ δεν έχουμε κάτι να τους πούμε. Συλλυπητήρια. Για την