Βρώμικο ψωμί

Ξέρω ότι οι γενικεύσεις πολύ συχνά κρύβουν αυθαιρεσίες. Και γι’ αυτό δεν θα ήθελα να βγάλω συμπεράσματα που να χρησιμεύσουν ως γενικευτική κρίση για τη στάση ζωής και τις επιλογές ανθρώπων οι οποίοι σχετίστηκαν με τις ιδεολογίες που τις θεωρούσαμε της χειραφέτησης – και με τον συνδικαλισμό.

Αλλά έστω ως ατομική περίπτωση, μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση η πορεία ενός εκ των συλληφθέντων στην υπόθεση της αλυσίδας αρτοποιείων για μεγάλης έκτασης φορολογική απάτη και φοροδιαφυγή, που όπως ακούγεται ανέρχεται στα 100 εκατομμύρια ευρώ. Οχι του ιδιοκτήτη, Αγγελου Γιαννακόπουλου, που φέρεται ως ο εγκέφαλος της απάτης, αλλά ενός προσώπου που φέρεται ως το «δεξί χέρι» του. Του Ρίζου Ρίζου. Κι αν έχει ευρύτερο ενδιαφέρον η περίπτωσή του οφείλεται στο ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο έχει μεγάλη διαδρομή στην Αριστερά.

Δεν θα ανέφερα το όνομα του ανθρώπου αν δεν είχε διαρρεύσει από την αστυνομία. Και μολονότι σέβομαι το τεκμήριο της αθωότητας κάθε κατηγορούμενου, μου κινεί το ενδιαφέρον ο πρότερος βίος του συγκεκριμένου προσώπου στα κινήματα, όπου άπαξ και δηλώσεις αγωνιστής της Αριστεράς κακιά σκουριά δεν σε πιάνει.

Πρωτοδιάβασα για τον Ρίζο Ρίζο στο «ΒΗΜΑ», σε ανύποπτο χρόνο (3/1/2014), όταν ως συνδικαλιστής της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ είχε αντιμετωπίσει ξανά κατηγορίες σχετικές με οικονομικά εγκλήματα. Ηταν τα χρόνια της χρεοκοπίας και της μεγάλης ελληνικής κρίσης, όταν ο συνδικαλισμός του Δημοσίου προσπαθούσε μαζί με όλο το ριζοσπαστικό αντιμνημόνιο, αριστερό και δεξιό, να εμποδίσει την ιδιωτικοποίηση στάσιμων κρατικών επιχειρήσεων. Αλλά τότε, σε μια εποχή που διερευνάτο συνδικαλιστική δαπάνη 1,2 εκατ. ευρώ στη ΔΕΗ για ταξίδια, φιλοξενία και γεύματα, ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής βρέθηκε με οφσόρ εταιρείες αξίας 750.547,84 ευρώ. Κατηγορήθηκε για ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος, για κατάχρηση έναντι του Δημοσίου και για φοροδιαφυγή σε βαθμό κακουργήματος.

Ο Συνασπισμός τον απομάκρυνε, τον είχε υπερασπιστεί όμως ο ισχυρός αρχισυνδικαλιστής Νίκος Φωτόπουλος. Το προαναφερθέν δημοσίευμα συνοδεύει μεγάλη φωτογραφία των δύο ανδρών, ενώ ο Νίκος Φωτόπουλος μιλάει για το καλό παιδί που τα λεφτά τα έβγαλε από «εξωσυνδικαλιστικές εργασίες». Αργότερα, για τις κατηγορίες αυτές είχε δικαστικές περιπέτειες, χωρίς να είναι γνωστή η τελική έκβασή τους. Αφού είναι ελεύθερος, δεν θα ήταν κάτι σοβαρό.

Και οι νάνοι ξεκίνησαν μικροί, λέει μια αγγλική παροιμία. Ο Ρίζος Ρίζος είχε νωρίς ενταχθεί στο ΚΚΕ, μάλιστα επελέγη από το κόμμα για επιμόρφωση στη σοβιετική Σχολή Εκπαίδευσης Συνδικαλιστών στη Μόσχα. Διαφώνησε, όμως, με την πολιτική του Χαρίλαου Φλωράκη το 1989, αποχώρησε από το ΚΚΕ για να προσχωρήσει αργότερα στον Συνασπισμό. Παρά τις κομματικές μετακινήσεις, ήταν σταθερός στη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Δεν είναι, όμως, σύνηθες να γίνονται ζάπλουτοι απλοί συνδικαλιστές.

Αυτός ο καλός άνθρωπος, παλιός φίλος του Φωτόπουλου, συνελήφθη προχτές στο σκάνδαλο του «Βρώμικου ψωμιού» (αν ζούσε ο Σαββόπουλος είμαι βέβαιος ότι θα γελούσε). Θα αναμείνουμε τη δικαστική συνέχεια. Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας του, βεβαίως, συμπίπτει με την αποδόμηση του ηθικού πλεονεκτήματος ενός αριστερού. Υπάρχει όμως και θετικό μήνυμα. Η εμπλοκή του ανθρώπου αυτού σε τόσο μεγάλο σκάνδαλο αντιμετωπίστηκε πολιτισμένα από τα ΜΜΕ και από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ενας κατηγορούμενος για διαφθορά αριστερός δεν σημαίνει ότι είναι διεφθαρμένη όλη η παράταξή του. Οσο για την ενοχή ή την αθωότητα του συγκεκριμένου, θα περιμένουμε τη δικαστική έκβαση της υπόθεσης.

Συμβαίνει τώρα δηλαδή ό,τι δεν είχε συμβεί όταν κατηγορήθηκαν ιδεολογικοί αντίπαλοι της Αριστεράς για παραβάσεις του νόμου. Κι είναι ένα μικρό μάθημα δημοκρατίας.

Απ’ τον Βασιλακόπουλο στον Λιόλιο

Αναγνώστης που παρακολουθεί τα μπασκετικά έστειλε το σημείωμα που ακολουθεί. Δεν θέλει να αναφερθεί το όνομά του, αλλά δεν χρειάζεται – το υιοθετώ εξ ολοκλήρου: Η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ευτύχησε να έχει στην ηγεσία της επί δεκαετίες δύο ογκόλιθους από τον χώρο των διοικητικών παραγόντων του αθλήματος: τον Ζαχαρία Αλεξάνδρου και τον Γιώργο Βασιλακόπουλο.

Πρώτα με τον Αλεξάνδρου (πρόεδρος της ΕΟΚ επί 21 χρόνια μεταξύ των οποίων και το ιστορικό 1987) και μετά με τον Βασιλακόπουλο, το μπάσκετ έγινε το δεύτερο πιο αγαπημένο άθλημα των Ελλήνων μετά το ποδόσφαιρο. Χάρη σε αυτούς τους ανθρώπους, και βεβαίως στους θρυλικούς παίκτες όπως ο Γιαννάκης και ο Γκάλης και πολλούς άλλους, το ελληνικό μπάσκετ έγινε μία από τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης. Και έπειτα απ’ αυτό φτάσαμε να πιάνουμε τις μύτες μας.

Επει δή, ωστόσο, αγαπώ το άθλημα, να υπενθυμίσω ότι καθοριστικό γεγονός στην εκλογή του ερευνώμενου Λιόλιου ήταν ο νόμος που θέσπισε ηλικιακά όρια για την υποψηφιότητα στις αθλητικές ομοσπονδίες, προφανώς αντισυνταγματικά, αφού εισάγει διακρίσεις μεταξύ των πολιτών και δεν ισχύει για τους βουλευτές κάτι ανάλογο… Ετσι μπόρεσε να εκλεγεί ο Λιόλιος, αφού δεν υπήρχε περίπτωση να κερδίσει τον Γιώργο Βασιλακόπουλο στις εκλογές της ΕΟΚ…

Ξέρω ότι οι γενικεύσεις πολύ συχνά κρύβουν αυθαιρεσίες. Και γι’ αυτό δεν θα ήθελα να βγάλω συμπεράσματα που να χρησιμεύσουν ως γενικευτική κρίση για τη στάση ζωής και τις επιλογές ανθρώπων οι οποίοι σχετίστηκαν με τις ιδεολογίες που τις θεωρούσαμε της χειραφέτησης – και με τον συνδικαλισμό. Αλλά έστω ως ατομική περίπτωση, μου κάνει πολύ