Φωτιά

Η Αμερική πήρε φωτιά. Το Παρίσι φλέγεται. Και στην Αθήνα ετοιμάζουμε νέα «κοινωνικά κινήματα» (Χ. Δούκας, «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», 7/11).

Δεν ξέρω τι θα κάνουν στο Μίσιγκαν με τον αγωνιστή Αμπντούλ και πώς θα ξεμπερδέψουν οι Γάλλοι με τους ανισόρροπους του Μελανσόν, αλλά στην Αθήνα φροντίζει ο δήμαρχος.

Ενδιαφέρον. Είναι ίσως ο πρώτος δήμαρχος στη μακραίωνη ιστορία της πόλης μας και σε ηλικία μεγαλύτερη της εφηβικής, που αντί να μαζέψει κανένα σκουπίδι και να καθαρίσει κανένα δρόμο «συμπορεύεται με την κοινωνία για να αλλάξει τους όρους άσκησης της εξουσίας».

Με άλλα λόγια, στην μπαρούφα έχουμε κι εμείς καλή παράδοση. Το λέω για να μην παραπονιόμαστε.

Προ μηνών ο Λαζόπουλος ήθελε να κάνει την κ. Καρυστιανού Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γιατί ο δήμαρχος να μην ονειρεύεται «την Κεντροαριστερά των κινημάτων»; Τζάμπα είναι.

Να σημειώσω, άλλωστε, ότι υπάρχει πάντα μια γενικότερη προδιάθεση να μας σώσει κάποιος ή κάποια που εμφανίζεται από το πουθενά χωρίς ιδιαίτερες προδιαγραφές σωτήρα αλλά με άμετρες φιλοδοξίες να αναλάβει τη σωτηρία μας.

Βεβαίως, ούτε οι αμερικανοί ψηφοφόροι, ούτε οι γάλλοι πλιατσικολόγοι, έχουν δώσει δείγματα παρατεταμένης ασυνειδησίας.

Οι Αμερικανοί καταψήφισαν τον Τραμπ που οι ίδιοι είχαν υπερψηφίσει. Κάτι ως δήλωση μεταμέλειας, δηλαδή.

Κι ας εξέλεξαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Μουσουλμάνους, πάστορες, LGBTQ, ξαναγεννημένους Χριστιανούς, ίσως να μου διαφεύγει και κανένας ινδουιστής τρανς.

Οι Γάλλοι για άλλη μία φορά γκρινιάζουν για τον κόσμο, δυσφορούν με την κοινωνία και τσακώνονται με τους εαυτούς τους. Το ξέρουμε το έργο.

Τουλάχιστον, όμως, κλέβουν και κανένα μπουφάν από την απέναντι βιτρίνα. Η παραδοσιακή καρτεσιανή λογική δεν εμποδίζει το ωφέλιμο να συμβαδίζει με το τερπνό.

Αλλά οι δύστυχοι δημότες Αθηναίων; Πού να κλίνουν το κεφάλι;

Διότι πολύ φοβάμαι ότι τα «κοινωνικά κινήματα» που περιμένει ο δήμαρχος αργούν περισσότερο κι από την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Και τον αφήνουν μόνο του να μετράει τις ζημιές του μετρό.

Ακόμη κι ο Τσίπρας δεν κάθισε εδώ να περιμένει τα κινήματα. Ο άνθρωπος σηκώθηκε και πήγε στο Παρίσι που έχει τζερτζελέ.

Δεν έχω, λοιπόν, πειστεί ότι οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι είναι επαρκώς σοβαροί. Απλώς φοβάμαι μήπως οι δικοί μας είναι ακόμη λιγότερο.

Κι ενώ η υφήλιος γέρνει επαναστατικά, αυτοί ψάχνονται σε ποιο κόμμα να πάνε.

Αποδεικνύοντας ίσως πως τελικά σε αυτή τη χώρα μόνο δύο ήρεμοι άνθρωποι υπάρχουν.

Ο Μητσοτάκης που δεν ψάχνει κόμμα, ούτε κίνημα. Κι ο Τσίπρας που έφτιαξε το κόμμα κι έφυγε για Παρίσι.

Η Αμερική πήρε φωτιά. Το Παρίσι φλέγεται. Και στην Αθήνα ετοιμάζουμε νέα «κοινωνικά κινήματα» (Χ. Δούκας, «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», 7/11). Δεν ξέρω τι θα κάνουν στο Μίσιγκαν με τον αγωνιστή Αμπντούλ και πώς θα ξεμπερδέψουν οι Γάλλοι με τους ανισόρροπους του Μελανσόν, αλλά στην Αθήνα φροντίζει ο δήμαρχος. Ενδιαφέρον. Είναι ίσως ο πρώτος δήμαρχος στη